باز بر آینه می نگرم :
باورم سخت درهم پیچیده است
می اندیشیدم
به روزهای آفتابی
و دستانی کوچک
که در کنار تو گام برمیداشت ؛
باورم نبود
سیل بی رحم پاییز
خانه ام را می برد
بی سخن و ظالمانه ،
باورم نبود
از ابتدای راه ایستاده بودی
و مرا می نگریستی
که به گمانم با تو میدویدم ...
در امتداد این غروب
نبم نگاهی هم نیست
که باهم به تماشا بایستیم
در بهتی مغموم
بعض خویش را فرو می خورم
ولی
چشمانم
با هر بهانه ای
به هوایت می دوند
دلم را چه کنم
که هنوز باور نکرده
هزارپاره اش را هم نمی خواهی ...
حرفهایم به پایان رسید
بغض هایم بی شمار
تیره ام از این بهار
از روز میلادی
که عشق
پیدا نیست ..
دعا کرده بودم :
این بهار
تو باشی و من و لبخند
دعایم گرفت ...
تو رفتی ,تنها ماندم
و لبخندی که محو شد ...
این بهار تو رفتی و من ماندم تنها و لبخندی که محو شد شرح حال منه این دوستم..
قربونت برم الهی دلم برات یه ذره شده کاش میشد یه کم از دردت رو کم می کردم تا بار غصه دلت کم بشه